Feeds:
Posts
Comments

चार मायेचे उत्साहाचे शब्द निराश मनाला शांत करण्यास उपयोगी पडतातच. उभारीची ताकद तर पंखात असतेच. जाणिव फक्त परत व्हावी लागते.

अजुनी उदास का रे बोलावयास काही?
की घातलेस पुन्हा ओठांस बांध काही?

नेहमीच सुर्य दिसतो अस्ताचलास तुजला..
चैतन्य जागवाया, उदयात शोध काही!

पेटावयास वणवा क्षणमात्रही पुरेसा..
फुलवावयास माती सरतात जन्म काही!

घे कुंचला मनाचा रेखावयास जगणे
रंगांत डुंबणारे उरले अजून काही!

ध्येयास गाठण्याचा घे छंद अंतरी तू!
भात्यात निश्चयाच्या, आहेत बाण काही!

प्रेमात ईश्वराचे अस्तित्व जागताहे..
स्मरणात राघवाच्या उधळून टाक काही!!

शुभम्

वैराण वाळवंटी जीवदेठ शांतवेना..
तृष्णेस बंध नुरले, ढग आटले नभीचे!

आई तुझ्याविना मज नाही कुठे दिलासा..
तुझिया कुशीत सारे भय लोपते मनीचे..

येथेच ठाव घेई, ते शब्दब्रह्म, “आई”
तुजलाच अर्पितो मी भवदु:ख मम उरीचे..

आता कुठे-कशाला स्वत:स गुंतवू मी?
मन आसवांत न्हाते तुजवाचुनी कधीचे..

आनंद शोधतांना फिरुनी इथेच येतो!
भेटीत माय तुझिया सुख दाटले जगीचे..

अजुन मी…

मुंबईवर झालेल्या हल्ल्याच्या दिवसापासूनच खूप अस्वस्थ होतो. काहीतरी लिहावे असे सारखे मनात येई पण शब्दच सुचत नव्हते. शेवटी काल ते स्फुरले अन् खालील कविता झाली. पण वाचून झाल्यावर माझेच मला फार विषण्ण वाटले. श्रावणदांना विचारले कि काही बदल करू का म्हणून, पण त्यांनीही तशीच असू देत असे सांगीतले आणि काही मौलिक सुचनाही केल्या.

तेच शब्दांचे धुमारे, तीच वेडी आस मजला,
रक्त माझे सांडले पण, अजुन मी झुकतोच आहे.

निष्क्रीयतेच्या दलदलीचा थांग मज लागेल कैसा,
खेळ रुतलेल्या रथांचा* अजुन मी बघतोच आहे.

तर्कबुद्धीचेच इमले, कृतीस मी बुजतो जरासा,
“कडक भाषेची” भलावण अजुन मी करतोच आहे.

प्रिय मजला सख्य “त्याचे”, काळजाचा भाग जैसा!
ओकल्या गरळीस त्याच्या अजुन मी पुसतोच आहे.

शांतवाया आज मजला भाषणे सारेच देती..
भाव लोण्याचा* कळूनही अजुन मी भुलतोच आहे.

कोण ते वेडे? कशाला प्राण त्यांनी फुंकले?
रोज येथे भारताचा आत्मा मरतोच आहे.

(विषण्ण) राघव

* अभिप्रेत अर्थ –
१. रथांचा = मनोरथांचा
२. भाव लोण्याचा = मृतांच्या टाळू वरील लोण्याची किंमत.

ज्ञानाचीया डोहा
जाऊ मी कशास,
चरणांची आस
मजलागी |

माऊलीचे प्रेम,
झरा करुणेचा,
गारवा कृपेचा,
पुरेसाहे |

नका घेवू आता
दासाची परीक्षा,
तीच गोड भिक्षा
मज द्यावी |

तुम्हा माझी आण,
पुरवा तहान,
दर्शनास प्राण
व्याकूळले |

राघव

ऋण मातीचे कसे विसरले? कुठे सोडली लाज मुलांनी?
पैशाच्या माजात गोठती श्वास कोवळे कणाकणांनी..

का अब्रुचे धिंडवडे अन् देहाचे बाजार निघावे?
व्यापाराचा बाज निराळा, पाप जोडती मणामणांनी..

चहुबाजूंना कोंदटलेली डबकी-नाल्या-उघडी गटारे,
एक झराही दुर्लभ झाला, घाण पसरते मणामणांनी..

वाट कुणाची बघतो आपण? स्वयंप्रेरणा कुठे निमाली?
मशाल जळावी प्रत्येकाची अज्ञानाच्या कणाकणांनी..

पहार बनुनी प्रहार करता ठिणग्यांची आरास उठावी,
घाव घालण्या दगडांवरती देह झिजावा कणाकणांनी..

शिवरायांची माती अपुली प्राण शिंपुनी मान* धरावा,
मातीमधुनी फुलत उठावे जीवन अपुले कणाकणांनी..

राघव
[*मान: अभिप्रेत अर्थ – अभिमान]

आज सकाळ पासूनच सतत विठ्ठलाची मुर्ती डोळ्यांपुढे येत होती. म्हटले आज आपल्या हातून माय काहीतरी लिहून घेणार.. नक्की!
तशा २-३ ओळी काल-परवा कडेच मला सुचल्या होत्या पण लिहून काढल्या नव्हत्या! आज मात्र दिवसभरात येवढे लिहून झाले माझ्याकडून.. भगवंताचीच कृपा.. नाही? Smile

मला भावतो गजर तुझ्या नामाचा-प्रेमाचा..
तुझ्या सगुण रुपात मला निर्गुणाची ओढ!

काय वर्णावे तत्वांस साधे रूप वर्णवेना!
माझ्या डोळ्यांत मावतो प्रेम-अश्रुंचा सागर..

कुणा तुझ्यात दिसतो सार्‍या विश्वाचा नियंता..
कुणी तुझ्यात पाहतो काळा दगड केवळ!!

तुला खंत ना तयाची, हसु निर्मोही तसेच!
सार्‍या लेकरांस मिळे तुझ्या मायेची पाखर!

माय-बाप रघुवीर माझी विठ्ठल माऊली..
तिच्या चरणांशी माझे मन आनंदी, अचळ!

राघव

सावली

मागे एकदा श्रीवर्धनला गेलो असतांना किनार्‍यावर मस्त वातावरण होते. त्या पार्श्वभूमीवर सावलीच्या माध्यमातून विरह मांडण्याची कल्पना सुचली. ती हुरहुर शब्दांत मांडण्याचा हा प्रयत्न!!

भारलेली रात्र सारी चंद्र आहे संगती,
गारवेला गार वारा वाहतो सभोवती,
पारिजाता पालवीची आस आहे लागली
धुंद सारा क्षण परंतु, तूच नाही, सावली..

चांदणे पाण्यात बघता भास होई अंतरी,
गूज काही सांगण्यासी नभ उतरले भू वरी,
हलकेच काही बोलणारी रात्र कैसी रंगली,
धुंद सारा क्षण परंतु, तूच नाही, सावली..

गाज येई सागराची धुंदल्या तालावरी,
बोल सारे रेखणारी लाट होई बावरी,
त्या किनार्‍याच्या शिवारी प्रेमवीणा गूंजली,
धुंद सारा क्षण परंतु, तूच नाही, सावली..

राघव

%d bloggers like this: